Eindelijk weer een update!

“You’ll find me with the ones without a voice, the forgotten and ignored.
My blessing is on those who love the poor. Will you open up the door?”
He is among us, The Porter’s Gate

Afgelopen maanden waren druk, vol. Met leuke dingen, werk dat nooit ophoudt en gewoon het leven. Papa en mama mochten 2 weken langskomen. Het was heel bijzonder om hen even dichtbij te hebben en mee te mogen nemen in ons werk en leven hier. Het was goed getimed, want vlak nadat ze terug waren in Nederland was er een hittegolf en fuel crisis. Dit laatste betekent dat er te weinig benzine en diesel in het land is. Er ontstonden whatsappgroupen met de stad, waarin gedeeld wordt wanneer en waar er geleverd wordt. Als er een levering verwacht wordt, spring je in de auto en ga je in de rij staan, in de hoop dat het niet op is tegen de tijd dat je aan de beurt bent. Het betekent dat we niet zo veel kunnen reizen. Voor een noodzakelijke werktrip heeft Bart 6 uur in de rij voor het benzinestation gestaan, maar gelukkig wel 40L mee kunnen krijgen. Wat waren we opgelucht! Het brengt toch een soort extra spanning met zich mee, niet alleen voor ons, maar voor het hele land. Het openbaar vervoer, dat hier bestaat uit bussen en gedeelde auto’s, raakt ontregeld, ambulances kunnen niet rijden, medicijnen worden laat aangevuld en er is geen generator om de zuurstofapparaten aan te houden bij stroomuitval. Het maakt verdrietig. Geen fuel, een mislukte oogst en weinig zicht op verbetering met het veranderende klimaat. Toch zie ik nog elke dag mensen op straat zingend naar hun werk lopen en de night guards zitten ook nu gezellig te praten en te lachen. Die veerkracht vind ik bewonderenswaardig. 

Ook hebben we de afgelopen tijd nagedacht en gebeden over hoe volgend jaar eruit mag zien. Ik verlang naar Nederland, naar vrienden en familie om me heen. Gewoon op de fiets naar werk kunnen, niet hoeven nadenken over water, stroom, fuel en autoproblemen. Gewoon kletsen en thee drinken bij vriendinnen op de bank. Daar gaan we in december/januari zeker van genieten! Tegelijkertijd zitten we hier beide op ons plek qua werk en is het werk nog niet klaar. En zoals laatst een vrouw tegen me zei: “als je een droom hebt, houdt die dan vast. Hij is je niet voor niks gegeven.” Dat klinkt bemoedigend, maar mijn lokale werk kan me nog niet betalen: werkvergunning, artsenregistratie, verzekeringen, het kost allemaal geld. Bart werkt voor een start-up die grote dromen heeft, maar nog geen contracten van 1-2 jaar buitenland aanbiedt. Dat maakt kiezen soms lastig, er ligt geen voorstel, maar we moeten de keuze zelf maken. Dat leert ons om te blijven luisteren, loslaten en overgeven. Leren dat ons werk en ons leven niet in onze handen zijn.

Na een aantal bezichtigingen hebben we inmiddels een fijn huisje gevonden in Blantyre, op een compound met een stuk of 8 andere huizen, net een mini dorp, met uitzicht over de stad. Er moet het een en ander opgeknapt en schoongemaakt worden, maar dat maakt wel dat we het echt ons thuis kunnen maken. Daar kijk ik nu al naar uit! En in januari hopen we dan toch echt te gaan verhuizen...!